«آدم‌کشی» (The Laurel-Hardy Murder Case) فیلم کوتاه کمدی و جنایی محصول سال ۱۹۳۰ آمریکاست که با بازی استن لورل و الیور هاردی، ماجرای طنزآمیز و ترسناک یک شب وحشتناک در عمارتی مرموز را روایت می‌کند.
استن و الیور که در ساحلی نشسته و مشغول ماهیگیری هستند، آگهی روزنامه‌ای می‌بینند که خبر از مرگ فردی به نام ابنزر لورل و ارثیه‌ای بزرگ می‌دهد و از وارثان بالقوه دعوت می‌کند برای شنیدن وصیت‌نامه به عمارت لورل بروند. با وجود عدم اطمینان استن از نسبت فامیلی‌اش با این مرد، آن دو تصمیم می‌گیرند به این جلسه بروند.
در میان طوفانی سهمگین به عمارت می‌رسند و یک کارآگاه پلیس به آن‌ها می‌گوید ابنزر لورل به مرگ طبیعی نمرده و همه وارثان حاضر، تا حل شدن این پرونده، مظنون به قتل هستند. استن و الیور که مجبورند شب را در همان اتاقی بگذرانند که جسد پیدا شده، با ترس‌های پی‌درپی روبه‌رو می‌شوند: چشمانی درخشان (یک گربه)، ارواح (مبلمان پوشیده از ملحفه) و خفاشی که وحشت‌زده‌شان می‌کند. هرچه شب پیش می‌رود، سایر وارثان یکی‌یکی توسط پیشخدمتی مرموز به بهانه تلفن به اتاق مطالعه فراخوانده و ناپدید می‌شوند، تا اینکه استن و الیور نیز با قاتلی نقاب‌دار روبه‌رو می‌شوند و ناگهان از این کابوس بیدار می‌شوند تا دریابند تمام ماجرا خوابی بوده که آن‌ها را در آب کنار ساحل انداخته است.
چرا این فیلم را ببینیم؟ «آدم‌کشی» با ترکیب هوشمندانه طنز کلاسیک اسلپ‌استیک و اتمسفر گوتیک فیلم‌های ترسناک اوایل دهه سی، تجربه‌ای دوگانه و سرگرم‌کننده ارائه می‌دهد که هم می‌خنداند و هم اندکی می‌ترساند. پارودی این فیلم از کلیشه‌های ژانر معمایی-ترسناک، با خانه‌ای مرموز، دریچه‌های مخفی و وارثانی ناپدیدشونده، نمونه‌ای هوشمندانه از طنز ژانری این دوران است. پایان غافلگیرکننده که تمام ماجرا را رؤیایی نشان می‌دهد، لمسی کلاسیک و رضایت‌بخش به این کوتاه اضافه می‌کند. برای علاقه‌مندان به کمدی‌های کوتاه کلاسیک با چاشنی طنز ترسناک، این فیلم تجربه‌ای خاص و سرگرم‌کننده است. فضای گوتیک عمارت پرراز، با طوفان بیرون و سایه‌های اسرارآمیز داخل، اتمسفری کلاسیک از فیلم‌های ترسناک آن دوران را به شکلی طنزآمیز بازآفرینی می‌کند. لحظات ترس فزاینده استن و الیور، از گربه‌ای که با چشمانی درخشان ظاهر می‌شود تا مبلمانی پوشیده از ملحفه که شبح‌گونه به‌نظر می‌رسد، نمونه‌ای کلاسیک از طنز ترس ساختگی است.
