«برای لزلی» (To Leslie) فیلمی درام محصول سال ۲۰۲۲ آمریکاست که به کارگردانی مایکل موریس ساخته شده و با بازی تحسینشده اندریا رایزبرو در نقش اصلی، داستانی صادقانه و تلخوشیرین درباره اعتیاد، شکست و امکان بازسازی زندگی را روایت میکند.
لزلی، زنی الکلی و پرمشکل از غرب تگزاس است که سالها پیش در یک قرعهکشی محلی مبلغ قابلتوجهی برنده شده بود، اما تمام آن را صرف الکل و مواد مخدر کرد. اکنون، شش سال بعد، او بیخانمان و سرگردان میان متلها و خیابانهاست. پس از بیرون رانده شدن از آخرین اقامتگاهش، لزلی به پسر ۱۹ سالهاش جیمز، که سالهاست از او فاصله گرفته، پناه میبرد. جیمز به شرط آنکه لزلی الکل مصرف نکند، اجازه میدهد او در خانهاش بماند.
اما لزلی بهزودی الگوی رفتاری قدیمیاش را تکرار میکند و جیمز مجبور میشود دوباره او را از خانهاش بیرون کند. در پایینترین نقطه زندگیاش، لزلی در یک متل کوچک با مرد میانسالی به نام سویینی آشنا میشود که به او فرصتی برای کار و اسکان موقت میدهد. رابطه دوستانه و گاه پرتنش میان لزلی و سویینی، بهتدریج به بستری برای بهبودی و بازیابی عزتنفس لزلی تبدیل میشود، هرچند مسیر او تا رسیدن به یک زندگی تازه، پر از فراز و نشیب باقی میماند.
چرا این فیلم را ببینیم؟ «برای لزلی» یکی از صادقانهترین روایتهای سینمایی درباره اعتیاد و مسیر دشوار بهبودی است که از کلیشههای معمول این ژانر فاصله میگیرد. بازی بینظیر اندریا رایزبرو، که با اجرایی خام و بیپیرایه شخصیت لزلی را زنده میکند، قلب تپنده این فیلم است. برای علاقهمندان به درامهای واقعگرایانه و انسانی درباره سقوط و امکان رستگاری، این فیلم تجربهای عمیقاً تأثیرگذار و بهیادماندنی است. فیلمبرداری خام و بدون تزئین، همراه با ریتم آرام و صبورانهی روایت، بیننده را وادار میکند بدون قضاوت شتابزده، همراه شخصیت اصلی در مسیر دشوار بهبودیاش قدم بردارد؛ رویکردی که این اثر را از بسیاری از درامهای مشابه درباره اعتیاد متمایز میکند. رابطهی تدریجی و پرتردید میان لزلی و سویینی، دو انسان زخمخورده که هر دو با گذشتهای دشوار دستوپنجه نرم میکنند، بدون هیچ شتابزدگی روایت میشود و همین صبوری در قصهگویی، پایانبندی فیلم را بهشدت اثرگذار و صادقانه میسازد و بیننده را با احساسی از امید محتاطانه، نه یک رستگاری ساده و آسان، تنها میگذارد.
مطالب مرتبط
