«تهاجم» (The Invasion) فیلمی علمی‌تخیلی، تریلر و معمایی محصول سال ۲۰۰۷ آمریکاست که با بازی نیکول کیدمن و دنیل کریگ، بازآفرینی تازه‌ای از داستان کلاسیک «ربایندگان بدن» را درباره تهاجمی خاموش و مرموز به بشریت روایت می‌کند.
پس از سقوط یک شاتل فضایی در زمین، ارگانیسمی شبیه قارچ در بقایای پراکنده آن کشف می‌شود. به‌زودی، مردم رفتارهایی عجیب از خود نشان می‌دهند: احساس‌زدگی و بی‌تفاوتی. کارول بنل، روانپزشک، متوجه می‌شود بیماران و دوستانش مدام از «خودِ واقعی نبودن» عزیزانشان شکایت دارند، در حالی که پسرش الیور نیز رفتارهای مشابهی را در میان همسالانش مشاهده می‌کند.
کارول که به‌تدریج در می‌یابد این تغییرات ناشی از آلودگی‌ای است که در طول خواب افراد را تسخیر می‌کند، کشف می‌کند پسرش به دلیل بیماری کودکی‌اش نسبت به این آلودگی مصون است و می‌تواند کلید یافتن درمان باشد. اما وقتی شوهر سابقش، که مسئول بررسی سقوط شاتل بوده، نیز آلوده می‌شود، کارول باید در مسابقه‌ای با زمان، پسرش را از دست نیروهایی که دیگر انسان‌های سابق نیستند، نجات دهد و راهی برای مقابله با این تهاجم خاموش بیابد.
چرا این فیلم را ببینیم؟ «تهاجم» با بازآفرینی داستان کلاسیک ترس از دست دادن هویت انسانی، تریلری پرتعلیق و اضطراب‌آور ارائه می‌دهد که در دل خود استعاره‌ای درباره همرنگی اجتماعی و از دست دادن فردیت دارد. بازی نیکول کیدمن در نقش مادری که باید در برابر دنیایی که به‌سرعت بیگانه می‌شود، مبارزه کند، عمق احساسی قابل‌توجهی به این تریلر علمی‌تخیلی می‌بخشد. فضای پارانویاگونه فیلم، که تشخیص دوست از دشمن را برای تماشاگر و شخصیت‌ها دشوار می‌کند، تعلیقی مداوم در طول داستان حفظ می‌کند. برای علاقه‌مندان به علمی‌تخیلی‌های پارانویایی با پس‌زمینه‌ای فکورانه درباره هویت انسانی، این فیلم تجربه‌ای پرتنش و تأمل‌برانگیز است. مصونیت الیور به‌عنوان تنها امید بشریت، انگیزه‌ای احساسی قدرتمند به تلاش کارول برای نجات پسرش می‌بخشد که این تریلر را فراتر از یک داستان بقای صرف می‌برد. بازی دنیل کریگ در نقش دوست و همکار کارول، که مرز میان اعتماد و شک درباره سالم ماندنش دائماً در نوسان است، تعلیقی مضاعف به روابط شخصیت‌های اصلی می‌افزاید. سکوت غیرطبیعی و رفتار یکنواخت افراد آلوده، در تضاد آشکار با هرج‌ومرج و ترس طبیعی انسان‌های سالم، فضایی به‌طرز فزاینده‌ای ناراحت‌کننده در طول فیلم می‌سازد.
