«احمق‌ها در دریا» (Saps at Sea) فیلمی کمدی محصول سال ۱۹۴۰ آمریکاست که با بازی استن لورل و الیور هاردی، ماجرای پرخنده سفر دریایی این دو دوست را برای فرار از استرس زندگی روزمره روایت می‌کند که ناخواسته به دام یک زندانی فراری می‌افتد.
استن و الیور در کارخانه‌ای تولید بوق کار می‌کنند، جایی که سروصدای مداوم بوق‌ها فشار روانی شدیدی بر الیور وارد کرده است. الیور که به «ترس از بوق» مبتلا شده، از کار اخراج می‌شود و استن برای کمک به دوستش، سفری آرامش‌بخش با قایق پیشنهاد می‌کند. اما پیش از حرکت، آشوب‌های کمیک متعددی رخ می‌دهد، از جمله انفجار گاز در آشپزخانه‌شان به دلیل اشتباه یک لوله‌کش.
وقتی بالاخره سوار قایقشان «گرمای خارش‌آور» می‌شوند، اتفاقات غیرمنتظره‌ای رخ می‌دهد: بزی که همراه خود آورده‌اند قایق را از لنگر جدا می‌کند و زندانی فراری مسلحی به نام نیک گرینجر کنترل قایق را در دست می‌گیرد. استن و الیور که در چنگ این مجرم گرفتار شده‌اند، باید با ترکیبی از شانس و ابتکار، از این وضعیت خطرناک نجات یابند؛ ماجرایی که به شکلی کاملاً غیرمنتظره و خنده‌دار به پایان می‌رسد.
چرا این فیلم را ببینیم؟ «احمق‌ها در دریا» با محدود کردن اکثر داستان به فضای کوچک یک قایق، فرصت‌های فراوانی برای طنز موقعیت و کمدی فیزیکی این دو استاد کمدی کلاسیک فراهم می‌کند. ترکیب هوشمندانه ترس غیرمنطقی الیور از بوق با حضور یک زندانی خطرناک، تعلیقی کمیک و غیرمعمول به این ماجراجویی می‌بخشد. بازی هماهنگ و همیشگی استن و الیور، که در این فیلم به اوج پختگی کمدی‌شان رسیده بودند، تجربه‌ای سرشار از خنده برای بینندگان فراهم می‌کند. برای علاقه‌مندان به کمدی‌های کلاسیک اسلپ‌استیک با فضایی محدود و پرماجرا، این فیلم تجربه‌ای سرگرم‌کننده و بی‌نظیر است. نام‌گذاری طنزآمیز قایق «گرمای خارش‌آور» و بزی که به‌طور تصادفی موتور اصلی حوادث فیلم می‌شود، نمونه‌هایی از جزئیات کمیک ظریفی هستند که این کوتاه را غنی‌تر می‌کنند. بازی ریچارد کریمر در نقش زندانی فراری خشن، تضادی کمیک و پرتنش با شخصیت‌های آرام و بی‌آزار استن و الیور می‌سازد که تعادل طنز و تعلیق این فیلم را کامل می‌کند. حل نهایی بحران با نوای ناگهانی و رهاکننده ترومبون استن، پایانی هوشمندانه و غیرمنتظره برای این ماجراجویی دریایی رقم می‌زند که تماشاگر را غافلگیر می‌کند. کارگردانی گوردون داگلاس، با ریتم متعادل میان طنز و تعلیق، این کوتاه را به یکی از متأخرترین و پرداخته‌شده‌ترین آثار مشترک استن و الیور در استودیوی هال روچ تبدیل کرده است.
