«رقابت رسمی» (Official Competition) فیلمی کمدی و درام محصول سال ۲۰۲۱ اسپانیاست که با طنزی تیز و هوشمندانه، دنیای پرتناقض ساخت فیلم و غرور هنری بازیگران را به سخره می‌گیرد.
هومبرتو سوارس، میلیاردر سالخورده‌ای که در آستانه هشتادسالگی به فکر میراثش افتاده، به‌جای ساخت پلی برای شهر، تصمیم می‌گیرد فیلمی تولید کند تا نامش برای همیشه به‌نیکی به یاد بماند. او کارگردانی گوشه‌گیر و کمال‌گرا به‌نام لولا کوئواس را برای این پروژه انتخاب می‌کند و دو بازیگر کاملاً متضاد، ایوان، بازیگر تئاتر سنتی و روش‌محور، و فلیکس، ستاره سینمایی مردم‌پسند، را برای بازی نقش دو برادر برمی‌گزیند.
لولا با روش‌های عجیب و غریب تمرینی‌اش، از جمله آویزان کردن تخته‌سنگی مصنوعی بالای سر بازیگران، این دو بازیگر رقیب را به چالش می‌کشد. رقابت شخصی میان ایوان و فلیکس رفته‌رفته به بازی‌های ذهنی خطرناک‌تری کشیده می‌شود، از جمله دروغی درباره بیماری سخت که یکی از آن‌ها برای اثبات مهارت بازیگری‌اش می‌گوید. این رقابت پرتنش، در نهایت به رویارویی فیزیکی غیرمنتظره‌ای میان دو بازیگر منتهی می‌شود که همه چیز را دگرگون می‌کند.
چرا این فیلم را ببینیم؟ «رقابت رسمی» با طنزی هوشمندانه و بی‌رحم، پوچی و غرور پنهان در پس صنعت فیلم‌سازی را با دقتی جراحی‌گونه برملا می‌کند. بازی درخشان پنه‌لوپه کروز در نقش کارگردانی عجیب و کمال‌گرا، یکی از بامزه‌ترین و در عین حال ترسناک‌ترین شخصیت‌های کمدی سال‌های اخیر سینمای اسپانیا را می‌سازد. رقابت میان دو سبک متفاوت بازیگری، که با بازی مارتینز و آنتونیو باندراس به تصویر کشیده می‌شود، طنزی تیز درباره غرور هنری خلق می‌کند. برای علاقه‌مندان به کمدی‌های طنز درباره دنیای هنر و سینما با شخصیت‌پردازی غیرمعمول، این فیلم تجربه‌ای هوشمندانه و خنده‌دار است. تمرین‌های عجیب و غریب کارگردان فیلم برای وادار کردن بازیگران به کندوکاو در اعماق شخصیت‌هایشان، لحظاتی از کمدی نامتعارف و در عین حال تأمل‌برانگیز درباره ماهیت بازیگری می‌سازد. پایان‌بندی غیرمنتظره فیلم، که پرده از حقیقت پنهان پشت این رقابت برمی‌دارد، طعنه‌ای هوشمندانه به کل صنعت فیلم‌سازی می‌زند. شخصیت هومبرتو، میلیاردر سالخورده‌ای که تنها به دنبال میراثی درخشان برای خودش است، آیرونی تلخی درباره نیت‌های واقعی پشت بسیاری از پروژه‌های هنری بزرگ به این طنز اجتماعی می‌افزاید. گفت‌وگوی نهایی لولا با دوربین که مستقیماً با تماشاگر صحبت می‌کند، شکستن دیوار چهارم هوشمندانه‌ای است که طنز خودآگاه این فیلم درباره ماهیت روایت سینمایی را کامل می‌کند.
