«پرستار بچه» (Nanny) فیلمی درام روانشناختی و ماوراءالطبیعی محصول سال ۲۰۲۲ آمریکاست که به کارگردانی نیکیاتو جوسو ساخته شده و از تحسین‌شده‌ترین درام‌های مستقل سال اکرانش به شمار می‌رود. این فیلم داستان یک مادر مهاجر و مبارزه‌اش میان دلتنگی برای فرزندش و مسئولیت‌های تازه را با نگاهی شاعرانه و گاه ترسناک روایت می‌کند.
آیشا، مهاجری سنگالی و بدون مدارک قانونی در نیویورک، پسر شش‌ساله‌اش لامین را نزد دخترخاله‌اش در سنگال گذاشته تا بتواند پول کافی برای آوردن او به آمریکا جمع کند. او به‌عنوان پرستار بچه برای رز، دختر کوچک یک زوج مرفه سفیدپوست به نام امی و آدام، استخدام می‌شود. آیشا و رز به‌سرعت پیوندی عمیق برقرار می‌کنند، در حالی که والدین رز، غرق در مشغله کاری‌شان، اغلب آیشا را مجبور می‌کنند تا دیروقت یا حتی تمام شب در خانه آن‌ها بماند.
هرچه زمان می‌گذرد، آیشا شروع به تجربه رؤیاها و رویت‌های نگران‌کننده‌ای درباره پسرش می‌کند؛ تصاویری که با اساطیر آفریقایی آب پیوند دارند و به‌تدریج مرز میان واقعیت و دنیای ماوراءالطبیعی را محو می‌کنند. در همین حال، تأخیر مکرر در پرداخت دستمزدش، توانایی او برای رساندن پول به فرزندش را با تأخیر بیشتری مواجه می‌کند و فشار روانی روزافزونی بر او وارد می‌سازد.
چرا این فیلم را ببینیم؟ «پرستار بچه» با تلفیق هوشمندانه درام اجتماعی و عناصر وهم‌آلود اساطیر آفریقایی، تصویری تازه و تکان‌دهنده از تجربه مهاجران و کارگران خانگی نامرئی در کلان‌شهرهای غربی ارائه می‌دهد. بازی درخشان بازیگر نقش آیشا، که غم، امید و ترس مادرانه را هم‌زمان در چهره‌اش حمل می‌کند، قلب تپنده این فیلم است. برای علاقه‌مندان به سینمای اجتماعی با لایه‌های نمادین و شاعرانه، این فیلم تجربه‌ای عمیق و به‌یادماندنی است. تصاویر مکرر آب، از رؤیاهای غرق‌شدن تا اساطیر روح‌های دریایی آفریقای غربی، به‌عنوان نمادی از ترس، پاکی و از‌دست‌دادن در سراسر فیلم تکرار می‌شوند و لایه‌ای بصری و شاعرانه به روایت اضافه می‌کنند که آن را از یک درام اجتماعی ساده متمایز می‌سازد. رابطه پیچیده و دوپهلوی آیشا با خانواده کارفرمایش، که هم به او نیاز دارند و هم به‌طور ناخواسته او را نادیده می‌گیرند، تصویری صادقانه و دقیق از نامرئی بودن کارگران مهاجر در دل خانه‌های مرفه شهری ترسیم می‌کند، جایی که مراقبت از فرزندان دیگران به بهای دوری از فرزند خود تمام می‌شود.
