«بهترین بهترینها» (Best of the Best) فیلمی اکشن، درام و ورزشی محصول سال ۱۹۸۹ آمریکاست که با بازی اریک رابرتز و جیمز ارل جونز، داستان تیم ملی تکواندوی آمریکا را در آمادهسازی برای مسابقهای سرنوشتساز مقابل تیم کره جنوبی روایت میکند.
الکساندر گریدی، جوشکار کارخانهای در پورتلند و پدری بیوه که سه سال پیش به دلیل آسیب شانه از دنیای رزمی کنارهگیری کرده، برای عضویت در تیم ملی آمریکا در تورنمنت بینالمللی تکواندو مقابل کره جنوبی انتخاب میشود. او همراه با تامی لی، مربی رزمی بااستعداد؛ تراویس بریکلی، جنگجویی خشن و زودجوش؛ ویرجیل کلر، بودایی معتقد؛ و سانی گراسو، رزمیکار خیابانی، تیمی را تشکیل میدهند که باید در برابر تیمی که تمام سال تمرین کرده، بجنگند.
در جریان تمرینات، تیم آمریکا با مشکلات هماهنگی و تنشهای درونی، بهویژه رفتار تحریکآمیز تراویس، دستوپنجه نرم میکند. تامی که متوجه میشود حریفش در کره، دائههان پارک، همان کسی است که برادرش را در تورنمنتی مشابه کشته، باید میان خواسته درونیاش برای انتقام و رشد شخصیاش بهعنوان یک رزمیکار، تعادل برقرار کند؛ سفری که تیم را از مجموعهای از افراد پراکنده به گروهی متحد و باهم تبدیل میکند.
چرا این فیلم را ببینیم؟ «بهترین بهترینها» با ترکیب اکشن رزمی پرهیجان و درامی عمیق درباره غم، انتقام و رستگاری، یکی از محبوبترین فیلمهای ورزشی-رزمی دهه هشتاد به شمار میرود. شخصیتپردازی متنوع اعضای تیم، که هرکدام با انگیزه و پیشینهای متفاوت به این ماجراجویی میپیوندند، غنای دراماتیکی فراتر از یک فیلم مسابقهای معمولی به آن میبخشد. صحنههای نبرد رزمی فیلم، با کوریوگرافی دقیق و واقعگرایانه، برای طرفداران هنرهای رزمی تجربهای دیداری جذاب فراهم میکند. برای علاقهمندان به فیلمهای ورزشی-رزمی با محوریت تیم و پیامهایی درباره غلبه بر گذشته، این فیلم تجربهای الهامبخش و پرهیجان است. رابطه پدرانهای که میان الکس و مربی کوزو شکل میگیرد، در کنار دلبستگی الکس به فرزندش که در پسزمینه داستان همچنان حضور دارد، هسته احساسی گرمی به این درام رزمی میبخشد. تحول تدریجی تراویس خشن و کمطاقت به عضوی وفادار و همدل از تیم، یکی از رضایتبخشترین آرکهای شخصیتی این فیلم درباره اهمیت کار گروهی است. بازی جیمز ارل جونز در نقش رئیس فدراسیون که از حاشیه بر رویدادها نظارت دارد، صدایی معتبر و آرامبخش به این داستان پرتنش ورزشی میافزاید.
مطالب مرتبط
