«همه دوستانم از من متنفرند» (All My Friends Hate Me) فیلمی کمدی سیاه و روانشناختی محصول سال ۲۰۲۱ بریتانیاست که با طنزی تیره و پرتعلیق، جشن تولد پیتی را به کابوسی از پارانویا و روابط پیچیده دوستی تبدیل می‌کند.
پیت، جوانی که به‌تازگی از فعالیت داوطلبانه در یک اردوگاه پناهندگان بازگشته، سی‌ویکمین سالگرد تولدش را در ملک روستایی دوستش جورج جشن می‌گیرد. دوستان قدیمی‌اش، از جمله آرچی و کلر (نامزد سابق پیت)، مردی میانسال و عجیب به نام هری را نیز همراه خود آورده‌اند؛ مردی که با رفتارهای غریبش پیت را دستپاچه می‌کند. پیت به‌تدریج متوجه می‌شود داروهایش دستکاری شده‌اند و شک و تردیدش نسبت به نیت واقعی دوستانش افزایش می‌یابد.
هرچه گردهمایی پیش می‌رود، رفتارهای عجیب هری و اشاره‌های مبهم دوستان پیت، او را وارد چرخه‌ای از پارانویا و یادآوری خاطرات ناخوشایند گذشته‌اش می‌کند؛ خاطراتی که پیت ترجیح می‌داد فراموش شوند. در اوج داستان، رازهای پنهان هر یک از شخصیت‌ها، از جمله نیت واقعی هری و ماجرای دردناک گذشته پیت، آشکار می‌شود و رابطه پیت با دوستان قدیمی‌اش را برای همیشه دگرگون می‌کند.
چرا این فیلم را ببینیم؟ «همه دوستانم از من متنفرند» با طنز سیاه بی‌رحمانه و ساختار روایی پرپیچ‌وخم، به کاوش در اضطراب اجتماعی و ترس از قضاوت دیگران می‌پردازد. فیلم با مهارت، مرز میان کمدی موقعیت و تریلر روانشناختی را محو می‌کند و بیننده را تا آخرین لحظه در حالت حدس و گمان نگه می‌دارد. برای علاقه‌مندان به کمدی‌های تلخ بریتانیایی با شخصیت‌های پیچیده و غیرقابل‌اعتماد، این فیلم تجربه‌ای بی‌قرار و جذاب است. حضور شخصیت هری، که هویت واقعی‌اش تا واپسین دقایق فیلم پنهان می‌ماند، تعلیقی هوشمندانه می‌سازد که هر بار بیننده را وادار به بازبینی قضاوت‌های قبلی‌اش درباره شخصیت‌های داستان می‌کند. طنز فیزیکی و موقعیتی فیلم، از جمله صحنه غافلگیرکننده حمله با تبر که در نهایت شوخی از آب درمی‌آید، تعادلی دقیق میان خنده و اضطراب برقرار می‌کند که سبک امضای این کمدی سیاه است. بازی طبیعی و بی‌تکلف بازیگران جوان فیلم، در کنار فیلم‌برداری که فضای بسته و کلاستروفوبیک ملک روستایی را به‌خوبی منتقل می‌کند، حسی از انزوای فزاینده پیت را برای بیننده ملموس می‌سازد. فیلم‌نامه هوشمندانه با کاشتن سرنخ‌های ریز در دیالوگ‌های اولیه، پس از پایان بازبینی دوم معنای تازه‌ای پیدا می‌کند و همین ویژگی آن را به یکی از آثار قابل‌بحث‌تر کمدی سیاه بریتانیایی این سال‌ها تبدیل کرده است.
