«آلیس عزیزم» (Alice, Darling) فیلمی درام روانشناختی محصول سال ۲۰۲۲ کانادا به کارگردانی مری نایای است که به موضوع کمتر دیدهشدهی آزار عاطفی و روانی در روابط عاشقانه میپردازد. داستان درباره آلیس، زنی جوان است که در رابطهای پنهان اما فرسایشی با نامزدش سایمون گرفتار شده است.
آلیس در سفری چندروزه با دو دوست صمیمیاش، تس و سوفی، به کلبهای در حومه شهر میرود؛ سفری که قرار بوده برای جشن گرفتن تولد تس باشد، اما آلیس بدون اطلاع سایمون در آن شرکت کرده و به او دروغ گفته که به سفر کاری رفته است. در طول این سفر، دوستانش کمکم متوجه رفتارهای غیرعادی آلیس میشوند؛ او مدام به گوشیاش نگاه میکند، از فکر و ذکر بیرون نمیآید و انگار از چیزی میترسد.
همزمان با این سفر، خبر ناپدید شدن دختری جوان به نام آندریا در منطقه پخش میشود و آلیس بهطرز عجیبی درگیر این خبر میشود، گویی سرنوشت این دختر ناشناس آینهای از وضعیت خودش است. بهتدریج و در جریان گفتوگوهای صمیمانه با دوستانش، آلیس اعتراف میکند که سایمون هرگز او را از نظر جسمی آزار نداده، اما سالهاست او را از نظر روانی تحت فشار و کنترل قرار داده است.
چرا این فیلم را ببینیم؟ «آلیس عزیزم» با نگاهی دقیق و بدون اغراق به موضوع آزار روانی در روابط عاطفی میپردازد؛ موضوعی که کمتر در سینمای عامهپسند به این شکل صادقانه روایت میشود. بازی درخشان بازیگر نقش آلیس، همراه با فیلمبرداری صمیمی و نزدیک به چهرهها، حس خفگی و اضطراب پنهان شخصیت اصلی را بهخوبی به بیننده منتقل میکند. این فیلم برای علاقهمندان به درامهای شخصیتمحور و داستانهای واقعگرایانه درباره دوستی و بهبودی، تجربهای تأثیرگذار و قابلتأمل است که پیامی امیدبخش درباره قدرت حمایت دوستان واقعی در دل خود دارد. کارگردان مری نایای با ریتمی آرام و فضاسازی طبیعیگرایانه در دل جنگل و دریاچه، بستری آرامشبخش برای روایت داستانی پرتنش میسازد که این تضاد میان زیبایی طبیعت و آشفتگی درونی شخصیت اصلی، تأثیرگذاری احساسی فیلم را دوچندان میکند. رابطهی سه دوست نیز بهخوبی نشان میدهد که چگونه دوستی صادقانه میتواند راهی برای بازیابی هویت گمشده باشد. سکوتها و نگاههای نیمهتمام میان شخصیتها، بهاندازهی دیالوگها معنادار هستند و این ظرافت در بازیگری و کارگردانی، فیلم را از یک درام موضوعی صرف فراتر برده و آن را به اثری چندلایه و صمیمانه دربارهی رهایی تدریجی از یک رابطهی سمی بدل میکند.